BLOG: Pratende bomen vergroeien niet

De enige jij
Als jongvolwassene ben je als een nog niet volgroeide boom. Geworteld in de bedding van je gezin van herkomst, zoekend naar je eigenheid in het leven en hoe deze tot zijn recht kan komen. Om een volgroeide boom te worden, moet je op zoek gaan naar een nieuw plekje waar zon, regen en wind jou tot bloei laten komen. Je wortels moeten zich opnieuw gaan vastzetten. Dit is veelal een proces van enkele jaren, waarin een aantal ontwikkelingsthema’s een rol spelen:

• Uit huis gaan en je anders gaan verbinden met je ouders;
• Kiezen wat je wel/niet meeneemt uit je gezin van herkomst;
• Je identiteit/eigenheid leren kennen en liefhebben versus relationele verantwoordelijkheden;
• Economische en financiële onafhankelijkheid;
• Zelf kiezen voor een levensbeschouwing/spiritualiteit bewust inzetten;
• Besluiten waarvoor je wilt gaan in het leven;
• Sociale en eigen leefomgeving creëren;
• Werk/studie verantwoordelijkheid nemen en dragen;
• Zoektocht naar de juiste levenspartner.

Tijdens het gaan van deze weg naar zelfstandigheid speelt er innerlijk vaak een levensgroot dilemma. Enerzijds is er de aanlokkelijke uitdaging van ontelbare mogelijkheden en anderzijds de angst voor het onbekende; hoe moet je al die thema’s hanteren? Hierin is je eigenheid je grootste kracht. Maar wanneer je dicht bij je eigenheid blijft kun je niet om de eenzaamheid daarvan heen. Je bent namelijk uniek, je wordt steeds meer jezelf en daardoor ben je dus niet gelijk aan wie dan ook. Je voelt je letterlijk nergens bij horen. Je worstelt met een enorm verlangen naar iemand die je helemaal ziet zitten zodat die intense verlorenheid zich direct zal oplossen. Je eigenheid is nog zo kwetsbaar, je kwaliteiten nog zo uit balans. Aan beide weet je nog niet met zekerheid wat je eraan hebt. Je zoekt iemand die de onvolgroeidheid in jouw levensboom opvult. Omdat je volwassenheid nog volledig in aanleg is, is verantwoordelijkheid voor jezelf nemen lastig. Het is vaak makkelijker naar anderen te kijken en de oplossing voor je wisselende gevoelens bij anderen te zoeken, dan je eenzaamheid te doorvoelen en je heil bij je eigenheid te zoeken.

Als de ander erbij komt
Dan komt er iemand op je pad die precies lijkt te passen in jouw nog kale deel van jouw boom, je onvolgroeide zelf. Zijn onvolgroeide stuk vult precies het jouwe op. Het teveel ontwikkelde stuk aan kwaliteiten van hem compenseert dat stuk van jou. Samen zien jullie er prachtig uit. Twee bomen naast elkaar waarvan de takken precies in elkaar passen. Een mooie twee-eenheid. Mensen die langsfietsen zien het ook en zeggen; kijk die twee bomen eens zo mooi samen één zijn. De wortels hebben wel weinig ruimte om zich diep en stevig in te graven, maar dat ziet niemand. Ze krommen zich om elkaar heen. Ze kunnen zich niet uitstrekken en gezond samen nestelen. De wortels hebben het moeilijk. Beide bomen hebben veel water nodig en moeten dat wat beschikbaar is samen delen. De zon kan maar ten dele bij iedere boom komen waardoor de onvolgroeide kanten blijven zoals ze waren en soms zelfs nog meer verdorren. Maar aan de buitenkant valt dat niet op. De pijn van de verkrampte wortels is alleen van binnen te voelen en kan ook makkelijk worden genegeerd. Dan komt de storm, deze raast over het land. De twee bomen schudden en zwiepen heen en weer. Uiteindelijk en toch nog onverwacht neemt de volgende windvlaag een van de twee mee. Zijn wortels waren niet diep genoeg verankerd in zijn eigen grond. Die was er immers niet. Hij deelde zijn grond. Degene die nog staat is opeens zeer gehavend, aan een kant volledig kaal met een dorre kleur. Nog een windvlaag en ook hij zou zo maar kunnen omvallen.

Pratende bomen geven zichzelf en elkaar de ruimte vanuit verbondenheid.
Stel je voor dat de bomen tijdens hun verstrengeling aan de praat raken vanuit hun eigenheid. Beschouwend welke rol hun kwaliteiten spelen waardoor hun eigenheid nog niet volledig tot hun recht komt. Stel je voor dat hun volwassenheid besluit keuzes te maken in het gezamenlijk belang van hun eigenheid. Stel dat het hun zo lukt om ruimte te creëren voor hun wortels en takken. Dan zouden ze ieder voor zich optimaal tot hun recht komen, verantwoordelijkheid dragen voor zichzelf en hun eigen levensthema’s en daarmee de ander een kans geven hetzelfde te doen. Deze keuzes komen ieder voor zich en het geheel ten goede.

Een andere situatie zou kunnen zijn dat de bomen, wanneer zij elkaar voor het eerst ontmoeten, op zoek gaan naar de eigenheid van de ander. Dat ze elkaars wortels bekijken en samen besluiten welk deel meer eigen grond nodig heeft en welk deel van de takken gesnoeid moet worden. Dat ze samen op zoek gaan naar het stuk grond wat past bij de eigenheid van beide bomen. Dat ze bewust niet te dicht bij elkaar gaan staan zodat de zon, regen en de wind hen allebei kan laten uitgroeien tot wie een ieder van hen is. Dat hun wortels naast en in het verlengde van elkaar, elkaar tot steun zijn, ankeren en verdiepen in de eigen grond. Dat ieders eigenheid en kwaliteiten elkaar aanvullen om overeind te blijven als de storm komt (of de verliefdheid over is). Als dat lukt hebben die twee volwassenen een klus gefikst voor het leven. Niet alleen zij, maar ook hun kinderen plukken daar de vruchten van.

Om over na te denken

1. Hoe was de stand van jullie bomen toen jullie elkaar leerden kennen en hoe is die nu?
2. Wil je deze ook zo houden of juist veranderen?
3. Met welke keuze doe je jezelf en de ander recht?