BLOG: Jouw volwassene aan het roer
Je volwassenheid (het volwassen poppetje) verbeeldt het meest jonge deel van jezelf, qua kalenderjaren. Dit poppetje kijkt veel af van je ouders en je omgeving. Het leert van opleidingen en vormt zich door culturele en maatschappelijke invloeden. Dit deel van jezelf ontstaat en groeit voornamelijk in de adolescentie-periode van je leven. Het heeft het vermogen zich te blijven ontwikkelen. Het wordt door anderen aangesproken op gedrag en op het nemen van verantwoordelijkheid.
Tegelijkertijd is je volwassene ook verantwoordelijk voor je eigenheid (kleinste poppetje). Zijn aanwezigheid bouwt mee aan je identiteit en zorgt dat deze zich ontwikkelt zodat je tot je recht komt.
Daarbij is je volwassene ook aanspreekbaar op de ontwikkeling en het gebruik van je kwaliteiten (kwaliteiten poppetjes). De kwaliteiten die je, in je identiteit, hebt meegekregen uit je voorgeslacht.
Tot slot neemt je volwassene de leiding in jouw innerlijk gesprek. Dit is het gesprek dat je met jezelf voert over tal van keuzes, groot en klein. Hij stemt af met je eigenheid en je kwaliteiten, of je dat deel van jezelf recht doet, en hakt knopen door.
Daarna gaat hij pas met anderen in gesprek. Het gesprek met de ander leidt veelal weer tot een innerlijk gesprek van je volwassene samen met je eigenheid en je kwaliteiten. Zo ontstaat een afgestemde interactie tussen het innerlijk gesprek met je gehele zelf en met een ander persoon.
De volwassene heeft hierin de rol als regisseur van je totale zelf en kan zich vaardigheden aanleren die cultureel bepaald zijn, of die nodig zijn in een bepaald beroep, omgeving of situatie.
Weetjes:
1. Kwaliteiten heb je in je zitten (ze vormen je schatkist), je hebt ze genetisch meegekregen. Vaardigheden leer je aan. Vaak met behulp van je kwaliteiten. Beide kun je wel, niet of deels ontwikkelen. Dat laatste wordt voor een groot deel bepaald of je ergens wel of geen verantwoordelijkheid voor hebt/neemt, wilt of kunt dragen.
2. Denken over jezelf, is een vorm van praten met jezelf. Hierin kun je jezelf afkraken of toespreken en allerlei andere variaties. Dit kan ook over anderen gaan, waar jij in je hoofd iets over invult/zegt. Denken kan ook ‘malen’ worden.
3. Het innerlijk gesprek tussen je eigenheid, kwaliteiten en volwassene die de leiding uiteindelijk heeft, is een vorm die jouw denken constructief maakt.
Maarten schuift zijn kleine poppetje en zijn politieagent (de kwaliteit die altijd zo goed weet hoe het hoort) heen en weer en vertelt: “Hij”, en hij houdt zijn eigenheid-poppetje in de lucht “krimpt telkens ineen als zijn baas de afdeling op komt banjeren. Hij”, Maarten houdt nu de politieagent omhoog, “maakt zich dan groot, zodat hij”, het kleine poppetje wordt weer ophoog gehouden, “zich achter hem kan verschuilen. Hij”, Maarten houdt de politieagent voor mijn gezicht, “doet zijn stinkende best, maar die klootzak van een baas ziet niet wat dat mij”, en hij houdt nu beide poppetjes voor me, “kost”.
Dan laat hij de poppetjes vallen op tafel en zakt naar achteren in zijn stoel. Hij verzucht: “ik laat mijn eigenheid niet meer zien, want dan word ik afgemaakt. Veel te kwetsbaar. En mijn kwaliteit waar ik het altijd mee kon redden is uitgeput. Ik ben gewoon op. Ik zit tegenwoordig trillend op de fiets als ik naar mijn werk ga.”
Het is even stil. Dan vraag ik: “Maarten, zou jij voor jezelf ook nog een volwassen poppetje willen pakken?” Hij kijkt naar mij en dan naar de poppetjes die staan opgesteld aan de zijkant van de tafel. Dan naar zijn tweetal dat nog plat op tafel ligt. “Wat bedoel je?” vraagt hij. Ik leg hem de theorie uit. Eerst gaat deze aan hem voorbij zie ik. Hij pakt een poppetje en zegt “deze maar, het maakt toch niet zoveel uit.” “Juist wel”, zeg ik. Opnieuw leg ik de functie van zijn volwassenheid uit en wacht. Hij gaat rechtop zitten en zijn ogen zoeken geïnteresseerd in de poppetjesmassa aan de zijkant van de tafel. “Oké” zegt hij “dan ga ik eens goed zoeken want dit gaat dus belangrijk worden, al weet ik nog niet hoe ik dan moet gaan handelen.” Na een poos zegt hij, zijn volwassen poppetje om-en-om kerend in zijn hand bekijkend: “aha, dan ben jij dus degene die besloten heeft dat het zo niet langer meer kan.” De rest van de tijd is hij, mede met behulp van mijn vragen, zijn innerlijk gesprek aan het oefenen.
Maarten past zich volkomen aan met de kwaliteit die hij heeft ontwikkeld in zijn gezin van herkomst. Deze kwaliteit was zowel thuis als op het werk tot voor kort zeer bruikbaar. De vader van Maarten wilde dat zijn zoon alles deed zoals het hoorde. De baas van Maarten wil dat ook. Beiden hielden en houden geen rekening met wat bij Maarten zelf past. En dat doet Maarten zelf ook niet.
Hij kiest niet zelf, maar via anderen. Nu zijn lichaam het opgeeft en hij slecht functioneert, heeft zijn volwassenheid (zonder dat hij zich dat bewust was) besloten hulp te gaan zoeken. Dit is voor mij het aanknopingspunt om hem zijn innerlijk gesprek te laten oefenen. Op deze manier kan ik hem bewust laten worden van de kracht van zijn volwassenheid in relatie tot zelfzorg, zelfvalidatie en zelfafbakening.
Vragen:
- Ken jij je eigen volwassenheid, herken je zijn stem? Vertrouw je deze?
- Houd deze rekening met wat bij jouw eigenheid past?
- Welke rol speelt je volwassene in het passend inzetten van je kwaliteiten?
- Is jouw volwassenheid in staat te onderscheiden wat je je eigenheid en kwaliteiten oplegt door druk van de buitenwereld? Houdt hij hierbij rekening met wat bij jou als persoon past?
- Lukt het jouw volwassenheid jouw kwaliteiten aan te spreken op passend functioneren en inzetten? Kun je hen bedanken voor wat ze voor je hebben gedaan, ook als dat nu niet meer hoeft?
- Lukt het jouw volwassenheid om keuzes te maken waarmee je je eigenheid recht doet om tot ontwikkeling te komen?
Tip:
Oefen eerst met kleine situaties je innerlijk gesprek. Doe het hardop en bespreek het met iemand die jou goed kent.
Nieuwe blogs als eerste via email ontvangen?
Vul dan hier je emailadres in: