BLOG: Ontvangen: geven aan de gever
Een vitale relatie? Dat betekent praten over wat je wel en niet kunt geven of ontvangen. Passend ontvangen doe je door uit te spreken dat je echt blij bent met wat de ander je geeft. Je laat zien dat je jezelf waardig vindt om te krijgen wat de ander je gunt. Het verbindt alle betrokkenen, een ieder komt tot zijn recht. Het is ook benoemen dat je ziet welke inspanning de ander levert. Zo ontvang je niet alleen ‘de gift’, maar ook de ander. Die manier van ontvangen is geven aan de gever. De gever wordt gezien en voelt zich erkend en gekend. De goede ontvanger geeft eigenlijk meer dan de gever. Passend ontvangen is ook verwoorden als je ergens niet blij mee bent. Je benoemt de moeite die het hem/haar heeft gekost en vervolgens leg je uit waarom het jou niet past. Dit naar elkaar uitspreken kan ongemakkelijk voelen, maar is voor beide partijen vaak een opluchting. Daarbij biedt het kansen voor ieders eigen ontwikkeling als persoonlijkheid en brengt het echte verbinding tot stand.
Johan heeft als kind altijd zijn eigen belangen moeten behartigen. Kocht zijn eigen fiets en zocht zijn eigen school uit. Hij had al op jonge leeftijd diverse baantjes en kon de dingen kopen die hij wilde hebben. Het meisje van zijn dromen zat bij hem in de 3de klas van de HAVO. Ze werd ook verliefd op hem en hij kon onverstoord verder zijn uitgestippelde toekomst waarmaken. Als oudste dochter heeft Annelies thuis altijd moeten mee helpen om het grote gezin van 9 kinderen draaiend te houden. Zij deed alles om haar moeder te ontlasten. Niemand deed iets voor haar. De dingen die zij leuk vond om te doen moesten altijd wachten. Dat ze dat erg vond werd gecompenseerd als ze de trots in haar moeders stem hoorde wanneer ze tegen anderen over Annelies sprak. Deze twee gevers zijn nu met elkaar getrouwd.
Hoe moeilijk, zelfs onmogelijk, kan ontvangen zijn voor gevers. Beiden hebben vroeger veel gegeven. Gedwongen door de omstandigheden boven vermogen en daardoor ongepast. Johan heeft zijn ouders ontlast door een makkelijk kind te zijn wat goed voor zichzelf kon zorgen. Vroeg zelfstandig. Beter kon niet. Het heeft hem emotioneel vervreemd van zichzelf en zijn ouders. Voor zichzelf benoemen wat hij nodig heeft of voelt is onmogelijk voor hem, laat staan het uit te kunnen spreken naar Annelies. Hij is vooral bezig de buitenkant op orde te houden. Of dit bij Annelies past is geen vraag voor hem. Dat Annelies zich hierin schikt ontvangt hij niet. Het is niet meer dan vanzelfsprekend voor hem. Annelies, altijd gericht op de noden van de ander is ook vergeten, heeft zelfs nooit geleerd, wat haar eigen belangen zijn. Ook niet hoe ze verantwoordelijkheid kan nemen voor haar eigen persoonlijke ontwikkeling. Ze laat zich de zorg van Johan welgevallen. Ze ontvangt deze zorg niet, maar weigert deze ook niet. Hoe alleen zal Johan zich hierbij voelen. Hoe alleen zal Annelies zich van binnen voelen. Ze geven zich beiden leeg, hun eigenheid verpietert en hun relatie is een sociaal functioneel ding geworden zonder levendigheid.
Geven en ontvangen in het licht zetten
De vanzelfsprekendheid onbespreekbaar laten is de dooddoener van deze relatie en van ieders eigenheid. Johan en Annelies hebben het nodig openlijk naar hun eigen behoeften van geven en ontvangen te kijken en die vervolgens te verwoorden zonder daaraan direct voor zichzelf of de ander conclusies of oordelen te hangen.
In iedere relatie zijn de volgende vragen het stellen waard:
– Wat heb ik gekregen of krijg ik van die persoon?
– Wat heb ik gegeven of geef ik aan die persoon?
– Welke last ben ik (geweest) voor de ander in mijn wijze van geven of niet ontvangen?
Dit eerst onderzoeken bij jezelf en daarna uitspreken naar elkaar, houdt de relatie levendig. Je benut samen een kans om de balans van geven en ontvangen in evenwicht te houden.
Nieuwe blogs als eerste via email ontvangen?
Vul dan hier je emailadres in: