BLOG: Jezelf opwaarderen levert vrijheid op
Het is een keuze om relationeel integer te zijn. Dit doe je door jezelf te valideren, van waarde te maken. Je werkt aan de relatie door jezelf in een integere richting te willen ontwikkelen. Hiermee bouw je relationeel krediet op bij de ander. Krediet in de vorm van een tegoed aan betrouwbaarheid en vertrouwen. Je valideert daarmee niet alleen je eigenwaarde, maar creëert tevens ‘het recht van spreken’ in de relatie met die ander. Door deze keuze van opwaardering, maak je jezelf in relatie met de ander een persoon waar rekening mee wordt gehouden, omdat jij ook rekening houdt met de ander. Omdat jij de ander vrijheid van spreken geeft, ontstaat er ook vrijheid van spreken voor jezelf.
Het principe van jezelf (op)waarderen bestaat concreet uit; de ander geven en van de ander ontvangen. Dit gebeurt op een wijze die voor beiden passend is omdat je het samen afstemt. Je hebt immers beiden recht van spreken bij elkaar verworven. Jouw keuze van integriteit staat haaks op het opleggen van je eigen mening, je oordeel, je wil of je positie. Datzelfde geldt voor het manipulatief verdedigen, innemen of opeisen van je mening. Dit laatste doen we vaak om gehoord of gezien te worden. Het gevolg is veelal, en zeker op de langere termijn, dat je juist aan eigenwaarde verliest. Anderen zullen je laten kletsen, ontwijken en uit verbinding met je gaan. Het recht van spreken bouw je zeker niet op. Daarbij zal je verlangen naar verbinding nooit worden bevredigd. Wanneer je geen rekening houdt met de ander, isoleer je jezelf uiteindelijk.
Esther zit huilend voor me. Daar baalt ze van, want ze huilt al zodra ze mij ziet. “Dat komt omdat ik alles aan jou heb verteld,” verklaart ze. Ze is bekaf, heeft een drukke baan, een man met een nog drukkere baan, drie puberende kinderen en een moeder die door haar verblijf in een Jappenkamp ernstig getraumatiseerd is en veel tijd van Esther vraagt. Haar twee broers, een tweeling, wonen in Amerika. “Ik sta er gewoon alleen voor! Ze is zo veeleisend, ik moet er altijd voor haar zijn, haar rekeningen uitzoeken en desnoods betalen. En nu wordt ze ouder en ouder en kan ik ook nog eens voor haar gaan zorgen, boodschappen doen, de was. Het gekke is dat ik het ook niet, niet kan doen. En,” vervolgt ze, “niemand mag er ook maar iets over zeggen, mijn man niet, de kinderen niet, dit is mijn taak.” Ze huilt weer. “Ik voel me zo slecht dat ik dit allemaal tegen een vreemde vertel. Moeder moest eens weten, want zij heeft geen problemen hoor! En tegelijkertijd kijk ik zo uit naar de gesprekken met jou, gewoon om het eindelijk eens tegen iemand te zeggen wat ik voel.”
Dit is nu het derde gesprek. Er is veel verteld en ik doe niet veel anders dan luisteren, tissues aanbieden, thee bijschenken, wachten tot de huilbuien afzakken, zeggen dat huilen mag, soms iets vragen om mijn beeld bij te stellen en helder te krijgen met haar werkelijkheid, feiten checken via het genogram én 101 afwegingen in mezelf maken. Vooral vanwege dat laatste ben ik erg druk in gesprek met mezelf. Van gedachten aan “Bezonken rood” van Jeroen Brouwers, wiens moeder ook niet over die Jappentijd wilde praten en welke last hij ervoer, tot ‘wat zit ik hier nu eigenlijk te doen, ik lever niks voor deze prijs en ze komt ook nog eens helemaal uit Groningen’. Dan begint langzamerhand mijn professionele poppetje in mijn hoofd de regie over te nemen. Ik realiseer me dat Esther zich laat leiden door de gegevenheden van het leven. Die overspoelen haar. Wat als zij nu eens zelf keuzes gaat maken! Met als uitgangspunt dat die keuzes haar ZELF van meerwaarde zullen maken? Dan heeft zij regie over hoe om te gaan met de dingen die in haar leven gebeuren. Ik weet opeens dat ik die kant met haar op wil. Nu nog de timing! Is het nu het juiste moment, of moet er nog meer gerouwd of benoemd? Vader? Die is nog maar nauwelijks op tafel gekomen, en haar kindertijd? Welke verliezen heeft ze toen geleden die niemand heeft gezien? De relatie met haar broers? Nu eerst weer tissues. Ik bedenk: ‘Alles op zijn tijd.’
Vraag:
- In welke relaties geef jij passende zorg, soms ten koste van leuke dingen die je zou willen doen, waarmee je zeker weet dat je jezelf opwaardeert en het je innerlijke en relationele vrijheid geeft?
- Kun je checken bij die persoon hoe hij/zij dat ervaart?
Nieuwe blogs als eerste via email ontvangen?
Vul dan hier je emailadres in: