BLOG: Bij je ouders in het krijt staan
Omdat je ouders jou het leven gegeven hebben, is de relatie die je met hen hebt er een met een bloedband. Het is een relatie waar je aan vastzit. Zonder hen zou je niet bestaan. Je kunt als kind veel teruggeven aan je ouders, maar nooit het leven. Wanneer ouders naast het leven, je ook nog veel gegeven hebben in het leven; zorg, ruimte voor ontwikkeling, geld en materie kan de schuld behoorlijk oplopen. Vaak hebben (volwassen) kinderen daar alleen last van wanneer de ouders zichzelf niet goed kunnen redden in het leven, het geven aan jou tegen je gebruiken of een beroep op je blijven doen in plaats van zelf de verantwoordelijkheid op te pakken voor hun bestaan. Als volwassen kind ontstaat dan het gevoel dat je eeuwig bij hen in het krijt staat. Dat gaat dan jouw relatie met die ouder bepalen. Je gaat denken dat je er altijd moet zijn of moet helpen, zelfs ten koste van jezelf, je partnerrelatie, je kinderen of je werk. En zelfs dan kun je nog het gevoel hebben dat het niet goed genoeg is…
Pieter heeft zichzelf uitgebeeld als een poppetje met een reddingsvestje aan, op tafel gezet. “Mijn moeder zit letterlijk in een rolstoel,” zegt hij terwijl hij een poppetje wat in een rolstoel zit pakt en de handjes van zijn eigen poppetje om de handvatten van het rolstoeltje probeert te klemmen. “Maar ze zit qua gedrag al levenslang in een rolstoel. We kregen altijd alles, maar we moesten er ook altijd voor haar zijn. Sinds de dood van onze vader zijn Job en ik de klos. En we piekeren er niet over haar te laten stikken, al zou ik dat soms wel willen. Slecht hè?” Jobs relatie gaat er aan onderdoor en hij zit nu in de ziektewet. Ze gaan dagelijks naar haar toe, nu ze in het verzorgingshuis woont. Een particulier huis: het beste en duurste wat er bestaat. Ze zegt gewoon tegen de verzorging: “Pieter komt straks, hij haalt me wel uit bed.” Dan belt ze mij en zegt: “de meisjes hier hebben het zo druk, kun jij niet komen en me even uit bed halen?” Pieter gaat dan. Laatst ging zijn oudste dochter een keer naar zijn moeder, zij is zelfs een verpleegkundige. Zijn moeder reageert dan met een sip gezicht: “O, ben jij er… ik dacht dat Pieter zou komen,” waarop mijn dochter Anna zegt: “Oma, ik ben er en ik haal u uit bed en ik wil dat u ook wat vrolijker kijkt.” Terwijl Pieter mij dat vertelt, straalt er en soort trots uit zijn blik en gezichtsuitdrukking. Trots op zijn dochter die dat zo maar zegt en doet bij zijn moeder. “En weet je, ze ging nog vrolijk kijken ook!” zegt hij er min of meer verbaasd achteraan.
Pieter en ook zijn broer Job, zijn in de schuld gezet door hun moeder. Tijdens het doorpraten blijkt dat ook hun vader hier een rol in heeft gespeeld. Aan het einde van zijn leven heeft hij Pieter en Job gevraagd, of ze goed voor hun moeder wilden zorgen, omdat zij dat ook altijd voor hen had gedaan. Vader zelf was vaak en veel weg. Inmiddels heeft Pieter een burn-out en vertelt zich nooit gelukkig te voelen. Dit laatste verzwijgt hij voor zijn vrouw. Hij lijdt daaronder, want hij heeft een leuke vrouw, leuke kinderen, leuk werk en veel geld (ook geërfd). Wat Pieter drijft en hem nekt is het gevoel tekort te schieten als hij niet doet wat zijn moeder vraagt of zegt nodig te hebben. Zijn verstand weet het wel, maar zijn gevoel van ‘in de schuld staan’ neemt het van zijn verstand over en het legt hem lam. Eigenlijk is hij alleen maar bezig de schuld bij zijn moeder af te lossen, maar dat gaat niet omdat zij deze niet aan hem kwijtscheld. Pieter heeft het nodig om zich te gaan ontwikkelen en gedragen als een volwassen zoon. Wat een klus. Ik heb met hem te doen. Dan moet hij leren verdragen dat wanneer hij erover gaat praten met zijn moeder (een geheel nieuwe gewoonte in de familie, hij kan maar het beste bij Job beginnen denk ik) zij teleurgesteld of misschien wel boos zal worden, psychische pijn krijgt en (ja, nu nog!) moet leren haar eigen leven, ook in het verzorgingshuis op te pakken. Mogelijk kan Anna hierin nog een rol spelen.
Vraag
- Vanuit welke beweegredenen zorg jij voor je (ouder wordende) ouders?
- Welke ongeschreven gezinsregels liggen daaraan ten grondslag?
- En welke prijs betaal jij, of andere dierbaren van jou, hiervoor?
Nieuwe blogs als eerste via email ontvangen?
Vul dan hier je emailadres in: